زیر گنبد کبود

مصاحبه اي با خدا

negartak — Fri, 08 Aug 2008 05:27:18 GMT

در روياهايم ديدم كه با خدا گفتگو مي كنم. خدا پرسيد: پس تو مي

خواهي با من گفتگو كني

من در پاسخش گفتم اگر وقت داريد. خدا خنديد : وقت من بي نهايت است ...

در ذهنت چيست كه مي خواهي از من بپرسي؟

پرسيدم: چه چيز شما را سخت متعجب مي سازد؟

خدا پاسخ داد: كودكي شان

اينكه آنها از كودكي شان خسته مي شوند عجله دارند كه بزرگ شوند

و بعد دوباره پس مدتها آرزو مي كنند كه كودك باشند
...

اينكه آنها سلامتي شان را از دست مي دهند تا پول به دست آورند

و بعد پولشان را ازدست مي دهند تا دوباره سلامتي خود را به دست

آورند

اينكه با اظطراب به آينده مي نگرند و حال را فراموش مي كنند

و بنابر اين نه در حال زندگي مي كنند و نه در آينده

اينكه آنها به گونه اي زندگي مي كنند كه هرگز نمي ميرند

و به گونه اي مي ميرند كه گويي هرگز زندگي نكرده اند

دستهاي خدا دستانم را گرفت و براي مدتي سكوت كرديم

و من دوباره پرسيدم: به عنوان يك پدر مي خواهي كدام درسهاي

زندگي را فرزندانت بياموزند؟

او گفت: بياموزند كه آنها نمي توانند كسي را وادار كنند كه عاشقشان

باشد

همه كاري كه آنها مي توانند بكنن اين است كه

اجازه دهندكه خودشان دوست داشته باشند

بياموزند كه درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند

بياموزند كه تنها چند ثانيه طول مي كشد تا زخمهاي عميقي بر قلب

آنان كه دوستشان مي داريم

ايجاد كنيم اما سالها طول مي كشد تا آن زخم ها التيام بخشيم

بياموزند كه ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد

كسي است كه به كمترين ها نياز دارد

بياموزند كه آدم هايي هستند كه آنها را دوست دارند

فقط نمي دانند كه احساسشان را چگونه بيان كنند

بياموزند كه دو نفر مي توانند با هم به يك نقطه نگاه كنند

و آن را متفاوت ببينند

بياموزند كه كافي نيست فقط آنها ديگران را ببخشند

بلكه آنها بايد خود را نيز ببخشند

من با خضوع گفتم:

از شما به خاطر اين گفتگو متشكرم

آيا چيز ديگري هست كه دوست داريد فرزندانتان بدانند؟

خدا لبخند زد و گفت:

فقط اينكه بدانند من اينجا هستم

هميشه

ناگزیری از رفتن رفتن رفتن

negartak — Wed, 12 Sep 2007 01:59:18 GMT

چگونه بنويسم احساسي را كه

گنگ و نا آشنا در من ريشه دوانده

شاخ و برگهايش ذهنم را در بر گرفته

جانم را تسخير

و همه باورهايم رابه سايه هايي از وهم تبديل كرده است.

هيچ نميدانم در كجاي اين راه بي نشان ايستاده ام

يك نگاه به پشت سر

يك نگاه به پيش رو

نه اطميناني به درستي راه آمده

نه اميدي به ادامه راه مانده

نه ميتوان ماند

نه ميتوان بازگشت

ناگزيري از رفتن ، رفتن ، رفتن.

روزهای بی کسی

negartak — Wed, 15 Aug 2007 04:29:18 GMT

رنگ

negartak — Thu, 09 Aug 2007 04:15:18 GMT

بنویس آب ، نوشت آب

نان بنویس ، نوشت آب

تخته را پاک نمود و به جایش برگشت
پای او می لرزید، لیک آرام نشست
زنگ تفریح زدند
هرکسی چیزی داشت از برای خوردن
دخترک با اندوه ، زیر چشمی همه را می پایید
وسپس بی تردید ، دست خود کرد دراز سوی شیری که در آن جاری بود
آب ، بی منت خلق
بازهم زنگ زدند،او سرجایش نشست
چشم در چشم معلم خاموش
کرد ترسیم دو سه شاخه ی رز ، رو به شاگردان گفت :
ساقه ها را ازدم ، شکلاتی بزنید
پشت گلبرگ کرم ، یا نباتی بزنید
برگها را بزنید همگی رنگ خیار
گل بالایی را رنگ زیبای انار
گل سمت چپ را ، پرتقالی نیکوست
وسط گلها هم ، رنگ شاد لیموست
آن گل پایین را ، تیره ی گیلاسی
سایه ی گل ها را روشن ریواسی
دخترک ، گل ها را روی یک صفحه کشید
وبه گفتارمعلم کمکی اندیشید
که چه رنگ است انار ؟یا چه رنگ است خیار ؟پرتقال و گیلاس ؟ شکلات و ریواس
اشکی از گوشه چشمش لغزید
گل و برگ و ساقه همه را آبی زد.

نگرانم

negartak — Tue, 31 Jul 2007 13:54:18 GMT

من دگر خسته شدم

negartak — Wed, 18 Jul 2007 03:14:18 GMT

خانه ام بی آتش ،

دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس

این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!

راستش می دانی ؟ طاقت کاغذ من طاق شده ،

پیکر نازک تنها قلمم ، زیر آوار دروغ خرد شده !!!

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس ...

می توانی تو از این وحشی طوفان بنویس ،

طاقتش را داری که ببینی هر روز ،

زیر رگبار نگاهی هرزه

صد شقایق زخمی و هزار نیلوفر بی صدا می میرد ؟!!!

اگر اینگونه ای آری بنویس ،

من دگـر خسته شـدم ...

باز تا کی به دروغ بنویسم :

" آری می شود زیبا دید !! می شود آبی ماند !!! "

گل پرپر شده را زیبایی ست ؟!

رنگ نیرنگ آبی ست ؟!

می توانی تو بیا ، این قلم ، این کاغذ ...

بنشین گوشه ی دنجی و از این شب بنویس !!

قسمت می دهم امّا به قلم ،

آنچه می بینی و دیدم بنویس

از خدا ،

از قفس خالی عشق ،

از چراگاه هوس ،

از خیانت ،

از شرک ،

از شهامت بنویس !!!

بنویس از کمر بـیـد شکـسته ،

آری از سکـوت شب و یک پنجره ی ساکـت و بـسته ،

از من

" آنکـه اینگـونه به امّـید سبب ساز نـشـسته "

از خود ...

هـر چه می خواهی از این صحنه به تصویر بکـش :

(( صحنه ی پـیچش یک پیچک زشت دور دیوار صدا ... ))

حمله ی خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!

جرأتش را داری کـه بـبـینی قلمت می شکـند ؟ کاغـذت می سوزد ؟!

طاقـتش را داری کـه بـبـینی و نگـویی از حق ؟!

گـفـتن واژه ی حق سنگـین است

من دگـر خـسته شـدم

می توانی تو بیا ، این قـلم ، این کاغـذ

این همه مورد خوب ...

سلام

negartak — Wed, 11 Jul 2007 19:07:20 GMT

سلام سلام سلام

من برگشتم . باید ببخشید که یه دفعه بی خبر رفتم . رفته بودم

مشهد.خیلی بهم خوش گذشت . جای همتون خیلی خیلی خالی بود . برای

همتون دعا کردم .

الانم زودی میام به همتون سر میزنم .

یه سری عکسم از حرم گرفتم که هر وقت آماده شد میام براتون میذارم .

راستی نگار (( مینو )) هر کاری کردم نتونستم برات کامنت بزارم . کلی دلم واست تنگ شده سعی میکنم تا آخر که هستم یه جوری درستش کنم .

آيينه اي برابر آيينه ات مي گذارم تا از تو ابديتي بسازم

negartak — Sun, 24 Jun 2007 02:10:18 GMT

من برگشتم

negartak — Fri, 15 Jun 2007 00:34:18 GMT

سلام

بعد از يه غيبت يك ماهه كه البته دست خودم نبود برگشتم

تصميم گرفتم تلافي كنم و اين مدت كه سرم يه كم خلوت شده جبران كنم

مرسي از تموم بچه هاي گلي كه تو اين مدت با اينكه من نبودم اومدن سر زدن ، منم تا ميتونستم بهتون سرمي زدم و پستهاي قشنگتون رو ميخوندم

دلم براي اينجا خيلي تنگ شده بود .

به قول يكي از دوستاي خيلي گلم دوستون دارم خيليييييييييييييييييييييي زياد

فعلا يه سري متن كوتاه براتون آووردم تا بعد حسابي از خجالتتون در ميام.

زندگي تفسير سه کلمه است : خنديدن .... بخشيدن .... و فراموش کردن .... پس.... بخند .... ببخش .... و فراموش کن

آرزوهاتو يه جا يادداشت كن و يكي يكي از خدا بخواه.خدا يادش نميره ولي تو يادت ميره كه چيزي كه امروز داري ،آرزوي ديروزت بود

هرگزبراي عاشق شدن به دنبال باران و بابونه نباشي گاهي در انتهاي خارهاي يك كاكتوس به غنچه اي مي رسي كه ماه را بر لبانت مي نشاند

مبصر امروز چو اسمم را خواند بی خبر داد کشیدم غایب رفقایم همگی خندیدند که جنون گشته به طفلک غالب بچه ها هیچ نمی دانستند که من اینجایم و دلم جای دگر دل آنها در پی درس و کتاب دل من در پی سودای دگر از پس شیشه عینک استاد ، سرزنش وار به من می نگرد باز از چهره من می خواند که چه ها بر دل من می گذرد میکند مطلب خود را دنبال بچه ها عشق گناه است ، گناه

خدايا! ما اگر بد کنيم،تو را بنده هاي خوب بسيار است، تو اگر مدارا نکني ما را خداي ديگر کجاست ؟

كاش مي دانستي زندگي محفل ساكت و غم خوردن نيست حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نيست. زندگي جنبش و جاري شدن است زندگي شادي و راهي شدن است از سر آغاز عالم حيات تا به جايي كه خدا مي داند

چقدر سخت است منتظر كسي باشي كه هيچ وقت فكر آمدن نيست

زندگي کتابي است پرماجرا ، هيچگاه آنرا به خاطر يک ورقش دور مينداز

روزي مردي عقربي را ديد که درون آب دست و پا ميزند او تصميم گرفت عقرب را نجات دهد اما عقرب انگشت او را نيش زد . مرد باز هم سعي کرد تا عقرب را از آب بيرون بياورد اما عقرب بار ديگر او را نيش زد . رهگذري او را ديد و پرسيد : براي چه عقربي را که نيش مي زند نجات ميدهي ؟ مرد پاسخ داد : اين طبيعت عقرب است که نيش بزند ولي طبيعت من اين است که عشق بورزم چرا بايد مانع عشق ورزيدن شوم فقط به اين دليل که عقرب طبيعتا نيش ميزند ؟؟

قشنگیه قسمت ماست ما که به هم نمی رسیم

negartak — Tue, 24 Apr 2007 22:23:18 GMT

فرصت نشد بمونم واز تو نگهداری کنم

گفتم اگه ببینمت دل کندنم سخته برام

اگه یه وقت بگی نرو رفتن پر از درد و بلاست

گفتم صدات و نشنوم ندیده از پیشم برو

پشت سرم زاری نکن چیکار کنم مسافــــــــــرم

من میرم ولی باز تو بدون همیشه یاده تو

از خاطره من فراموش نمیشه

گل من خوب میدونی بی تو تک تنهام

عزیزم اگه تو نباشی میمیرم

نامه رو تا تهش بخون گریه نکن طاقت بیار

نامه رو خط خطی نکن این جمله رو هم دووم بیار

باور نکن یه بی بفا نامه میزارم و میرم نه قسمت زندگیم اینه به کی

بگم مسافـــــــــــــــــــــــــــــــرم

سهم من از تو دوریه تو لحظه های بی کسی

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

من میرم ولی باز تو بدون همیشه یاده تو از خاطره من فراموش نمیشه

گل من خوب میدونی بی تو تک تنهام عزیزم اگه تو نباشی میـــــمیرم.

منو ببخش اگه بازم اشکام چکیدرونامه ها

دیگه تموم شد فرصتم خاطره هام پیشت باشه

تمومه خاطرات خوش خدا نگهــدارت باشــــــه